8 april, 2017

Black Sun Empire: The Wrong Room. Wauw.

gepost door: Elmar
Black Sun Empire -The Wrong Room

The Wrong Room. Wauw. Wat een plaat.

Wat The Who was voor rock, Metallica voor metal, Alice In Chains voor grunge en Mötley Crüe voor glam, dat is BSE voor drum and bass. Grootheden die een enorme bijdrage hebben geleverd aan de ontwikkeling en persistentie van het genre. Met hun label Blackout pushen ze al jaren het neurofunkgeluid en ze doen dit met verve. Hun eigen sound is misschien nog wel het sterkst en ze demonstreren dit ijzersterk op hun imposante nieuwe album The Wrong Room. Ook ondervroeg ik René, één van de heren, over het een en ander!

 

 

Het album begint met wat volgens mij de eerste tune is die uit was van deze plaat. The Veil is een collab met de 2 drum and bass titanen van Nederland: Black Sun Empire en Noisia. Bij elkaar 6 meesterproducers, dat moet wel een gouden plaat opleveren toch? Nu moet ik zeggen dat toen ik zag dat ze samen een tune hadden gemaakt meteen Feed The Machine in m’n gedachten opkwam en dat overtref je niet snel. Misschien dat ik mede hierom de eerste drop een beetje vond tegenvallen. Productietechnisch valt er uiteraard niets over te zeggen maar de drop mist voor mij een apotheose, een beetje extra variatie. Gelukkig is er de tweede drop en die is belachelijk. Het is geen halftime, het is geen beat, het is geen drum ’n bass; het is gewoon klinkklare carnage. De eerste drop krijgt van mij een 6, de tweede een 8,5. Gemiddelde score zou dus 7,75 zijn en omdat er denk ik genoeg mensen zijn die niet voorbij de eerste drop zullen luisteren rond ik ‘m af naar een 7,5.

 

Wat me bij de tweede tune brengt, Swarm. De opbouw is lekker doordrenkt door techno-ish geluiden, precies zoals je van BSE mag verwachten. De drop zelf is erg vol van klank en heeft een soort epische feel over zich heen. Het ontstijgt echter nooit de feel van een filler, al hoeft dat natuurlijk nooit erg te zijn. Het is vooral een erg toffe plaat om lekker te draaien als je thuis aan ’t chillen bent. De tweede drop is erg repetitief ten opzichte van de eerste en om die reden ga ik voor een 7. Tune nummer 3, Foundation, is een van mijn favorieten van het album. De opbouw is erg lang en geeft vrijwel niets weg over wat er gaat komen in de drop, maar zodra hij inklapt is het echt een indrukwekkende beukplaat. Als je hem zo hoort zou je denken dat het een plaat is van Annix. Het herenigt het heerlijke, rollende karakter van neurofunk (vooral de 2e set van 16 maten in de drop) met de catchy hooks van jump up. Dat alles met een zware bassline erin die het bijna een heavy metal feel geeft. In de tweede drop gebeurt niet echt iets wat je in de eerste nog niet gehoord hebt. De kicks, hooks en bass vliegen je om de oren en daarom krijgt deze tune van mij een 9.

 

Vanwaar een nieuw album? Wat was hier je inspiratie voor?

Als we een album gemaakt hebben nemen we altijd even de tijd voor andere dingen; veel optreden, wat remixes maken, biertjes drinken. Na een tijdje gaan we dan vanzelf weer experimenteren met nieuwe geluiden, nieuwe ideeën. Als we dan zo’n 30-40 opzetjes hebben denken we “dit wordt te veel, er moet iets af!!” en dan gaan we kijken wat we leuk genoeg vinden en wat een beetje dezelfde kant opgaat zodat het een album kan worden. Na veel bewerken en overleg en nog meer bijwerken ontstaat er op een gegeven moment een geheel. In dat proces werken we ook nog samen met andere producers en vocalisten en hopen we dat iedereen een beetje in dezelfde flow kan komen.

Wie van jullie had welke invloed op het album?

We hebben niet echt verschillende rollen. In principe maken we allemaal muziek en kunnen we dat ook los van elkaar. Meestal als we ergens in het proces van een liedje samenwerken worden het wel de sterkere nummers.

 

Pythius (of DJ Piet zoals zijn vrienden hem liefkozend noemen) heeft ook z’n bijdrage geleverd aan het album met de collab Scarif. Het is geen staatsgeheim dat Pythius erg gehecht is aan zijn heavy metal-invloeden en dat hoor je in zijn drops dan ook vaak terug. In de drop van dit nummer zou je bijna denken dat een grungeband de synth ingespeeld heeft, wat wel iets heeft. Het nummer is doordrenkt van trance-achtige synths die het een beetje een feel geven van de hoogtijdagen van DJ Tiësto in de jaren 0, wat ik erg vet vind om in een dnb track terug te horen. Het nummer is wel erg repetitief en de tweede drop brengt niets wat de eerste niet ook brengt. Ik hou het op een 7. Caterpillar komt erachteraan; een collab met grootheden State Of Mind, die natuurlijk al heel wat gekke, gekke muziek gemaakt hebben met de heren van BSE. Vocals worden vakkundig voorzien door Virus Syndicate. De intro is erg lang en culmineert in een erg indrukwekkende roller waarin vooral de vele subtiele ghost snares het nummer vullen en opleuken. De vocals in het tussenstuk hebben een beetje een off beat karakter maar dit is uiteraard bewust en het werkt erg goed. De variatie van de hook in de tweede drop is erg aangenaam en geeft het wat extra originaliteit mee. 8,5!

 

Wat is het geheim van jullie samenwerking? Zo lang op elkaars lip zitten zou bij veel mensen tot frictie leiden.

Misschien is die frictie wel het succes. Dat we ondanks diepe afgunst over kleine irritaties bij elkaar blijven zitten, haha. Nee, het is een goede wisselwerking van alleen werken en samenwerken. Dingen uitvinden in je eigen ruimte, maar uiteindelijk alles samenbrengen. Zolang het werkt, werkt het en blijven we het zo doen!

Hoe proberen jullie je te onderscheiden van de rest? Waarom zijn nou juist jullie tunes zo vet?

Onderscheiden doen we niet expres. We hebben denk ik dezelfde ideeën over hoe we moeten klinken en soms hebben we die niet! We denken niet echt na over hoe het bij mensen aankomt, we doen wat we leuk vinden en proberen dingen te maken die de andere leden leuk vinden. Hoe de rest van de wereld erover denkt is van latere en ook van mindere zorg 🙂

 

Milan, Micha, René

Milan, Micha, René

 

Wat er vervolgens door je trommelvliezen gebeukt wordt is m’n favoriete plaat van het album: Abduction. Een ronduit belachelijke tune met Neonlight waar de originaliteit vanaf knalt. Zoiets als dit zul je nergens anders horen. Het is alsof ze met een machinegeweer funky, met bass overladen neurohooks op je afvuren. De drums klinken erg realistisch en doen denken aan de drumsound van The Upbeats, en deze laten de track nóg meer rollen. Zodra de eerste drop klaar is wordt heel tof gespeeld met het opnieuw inbrengen van dit geluid en hierdoor voelt de tweede drop vers aan, ook al verschilt deze weinig van de eerste. Deze krijgt een 9,5 en ik kan niet wachten om deze vaker te horen op feesten.

 

Stranger heeft een hele theatrale opbouw met subtiele vocals. Het voor BSE kenmerkende volle geluid en de heavy hitting snares komen ook hierin terug en de techno-ish hooks vliegen ook dynamisch door het nummer heen. Net als het nummer repetitief begint te worden komen de fijne vocals terug die een hele welkome afwisseling zijn op de tweede drop, die meer van hetzelfde is. Omdat de vocals echt heel tof zijn krijgt ‘ie van mij een 8. Hoe theatraal de opbouw van deze tune was, zo subtiel begint die van Cloud Parasite. Het geeft vrij weinig weg van de drop, wat echt een partij beukwerk van jewelste is. De kick is echt kei- en keihard en de synth die er bovenuit komt, zaagt als het moet dwars door gewapend beton heen. De tune progresseert naar een iets funkier stuk alvorens de zaagsynth nog even terugkomt. Wat ook erg vet is aan de tune is dat er op de achtergrond erg veel gebeurt wat je bij een casual luistersessie vermoedelijk niet eens opvalt, maar wat het een hele hoop vulling en vibe geeft. Hoe vaker ik hem luister, hoe toffer ik de plaat begin te vinden en als de tweede drop inkickt is aanvankelijk de zaagsynth weg en valt de opvulling ineens goed op. Een dikke 9!

 

Wat was je tofste gig ooit en why?

Een van de leukste was op een gratis metalfestival in Rotterdam omdat het totaal onverwacht zo goed werkte. Niet al te groot tentje, maar een brok energie. Lowlands afsluiten in de India een paar jaar geleden was ook tof. Best wel een grote kolk stomende mensen tot het einde, respect dat ze nog zoveel energie eruit persten! En ja, er zijn veel meer hele goeie.. Moeilijk er zo een paar uit kiezen.

Wat is je favoriete NIET-BSE tune die op Blackout is uitgekomen?

Neonlight – Influx is denk ik een kanshebber op die titel. Of No-Operative van State of Mind. Of Executor van Pythius, die draai ik nog elke set!

 

Je mag op een fatsoenlijk neurofunkalbum eigenlijk Dope D.O.D. niet vergeten. O.a. Noisia, Mefjus en Maztek hebben al eens tunes gebouwd met deze heren op de vocals. Hier is Refuge een erg toffe afwisseling op het album. We zijn dik anderhalve minuut verder als er opgebouwd wordt naar een trap-achtige beat waarin de vocals een hele goede aanvulling zijn op alle subtiele geluiden die je hoort. Het is ook echt een muur aan geluid, en dit nummer werkt heel goed om even de energie uit een set te halen waarna je die weer keihard terug kan laten komen met een nieuwe drop. Hele sterke filler die van mij een 8 krijgt. Het is natuurlijk wel BSE, dus het ligt wel een beetje in de lijn der verwachting dat de track erna een monsterdrop heeft, en jeetjemineetje dat heeft ‘ie. Broken is echt gruwelijk hard en rauw. Er zit een synth doorheen die wat wegheeft van een loeiend alarm die het nummer een bepaalde flow meegeeft en de kick is zo lekker afgemixt dat het net lijkt alsof elke keer dat er weer een om je oren vliegt, er een nieuwe lading bass op je afgevuurd wordt. Er is echt geen enkel ontkomen aan deze tune die een 9 van me krijgt.

 

Favoriete tune van het album en why?

Dat is helemaal een rotvraag, hij is net uit dus dat moeten mensen nu zelf beoordelen!!

Wat is het raarste wat je ooit op een feest meegemaakt hebt?

Dat iemand haar been had gebroken, naar het ziekenhuis was geweest en aan het einde terug kwam op krukken en vroeg of we nog een plaatje wilde draaien. Ik weet niet meer of dat nog gebeurd is, maar het was wel raar.

 

Absolute pioniers van hun genre

 

Het is echt een immens contrast met de track die volgt. Immersion, met zeer prettige vocals van Belle Doron erop die een bijna idyllische echo meegekregen hebben. Ongetwijfeld de prettigste plaat van het album om “gewoon” naar te luisteren. Ideaal voor wanneer je net een biertje opengetrokken hebt en je kijkt op een heerlijke zomerdag uit het raam van de trein. BSE laat een andere kant van zichzelf zien en doet dit met verve en grandeur en daarom krijgt ook dezenplaat van mij een 9. Helemaal niets hiervan is van toepassing op No Advance, een brutale collab met Prolix die echt asociaal rauw is. De opbouw voor de drop laat er geen gras over groeien: de eerste seconde van de laatste 8 maten voor de drop is nog nauwelijks voorbij als je al weet dat er echt grof geschut op je af gaat komen. Deze tune rolt als de neten en knalt erin als een Blitzkrieg en doet precies waarvoor je naar een Black Sun Empire set komt kijken: het veegt echt de vloer met je aan. Vanwege het feit dat de opbouw de meest epische en onheilspellende is van het album en de drop nog aan je verwachtingen voldoet ook krijgt de plaat een 9,5 van me. Meesterlijk beukwerk van de bovenste plank.

 

Waar komt de titel van het album vandaan?

Iedereen mag er zelf een betekenis aan geven, we hebben het juist gekozen omdat het mysterieus klonk. Een van de betekenissen is dat we nu studioruimte huren in het gebouw waar we ooit begonnen met het geven van feesten. We komen hier dus al heel lang maar elke kamer was eerst iets heel anders. Dat voelt raar en ook leuk.

Wat is jouw kerntoevoeging aan Black Sun Empire?

Ik typ bijna alle interviews. Verder doe ik weinig.

 

Crash Drive doet z’n titel eer aan: de drop is enorm opgefokt, alsof je op het punt staat je auto met 300 kilometer per uur tegen een muur aan te boren. Misschien is het zelfs wel een beetje té. De intro is fantastisch, het past in hetzelfde trance-achtige straatje als Scarif, maar dit wordt enigszins tenietgedaan door het neurotische karakter van de drop. De opbouw naar de tweede drop is nog beter dan de eerste maar de tweede drop geeft het neurotische uit de eerste drop een totaal nieuwe dimensie. Het streeft in mijn optiek een beetje zijn doel voorbij wat jammer is. Een 6.

 

Ik tijdens het luisteren naar The Wrong Room

 

Wat ons bij de laatste track van het album brengt, en ten opzichte van de vorige plaat is het ook meteen het grootste contrast op het album. I Saw You met vocals van Sarah Hezen is een prachtige afsluiter. Hij is heerlijk afgemixt en heeft een beetje een sikkeneurige, terneergeslagen vibe. Alsof iets heel speciaals zojuist op een mooie manier ten einde is gekomen en je niet helemaal weet welk gevoel erbij overheerst. Iets wat ik gewaagd vind van BSE en omdat de uitvoering hiervan enorm sterk is geef ik deze afsluiter een 9.

 

Conclusie

The Wrong Room is niet zomaar een album. Het is een prachtige reis door de volledige muzikale reikwijdte van Black Sun Empire. Het beukt en verrast, het zaagt en rolt, het is een echt heel sterk staaltje productie wat de neurofunknorm vrij royaal ontstijgt. De artwork is heerlijk abstract en kaapt meteen je aandacht, de variatie komt op precies de juiste momenten en alles lijkt tot op de laatste milliseconde zorgvuldig uitgedacht. Het is in mijn optiek de nieuwe standaard voor een neurofunkalbum. Als ik het gemiddelde van alle cijfers neem kom ik uit op afgerond een 8,5. Tel daarbij op de frisse variatie die perfect getimed is en de hele toffe artwork, en ik kom uit op een dikverdiende 9!

Wat wil je dat mensen over 50 jaar over Black Sun Empire zeggen?

“Ik kijk uit naar hun 3e revival tournee”

Wat wil je nog graag kwijt aan mensen die dit interview lezen?

Luister naar ons nieuwe album!

http://www.blackoutmusic.nl/store/music?product_id=285
https://open.spotify.com/album/57MpleNG1sCvmxGuyrWTVc
https://itunes.apple.com/nl/album/the-wrong-room/id1205652331

 

Check ook zeker even deze link: https://fanlink.to/BSETWR


Comments

Loading Facebook Comments ...

Reageer met je DrumandBass.nl account: