7 september, 2017

Chase & Status – Tribe: We Stand Together

gepost door: Ilyas

Chase & Status met MC Rage

Chase and Status horen bij de grootste drum and bass acts op de planeet. Chase (Saul Milton) and Status (Will Kennard) zijn een goud duo. MC Rage (Ronnie Lee) is een perfecte begeleider van hun muziek.  In de veertien jaar dat ze actief zijn hebben ze ons vier albums gegeven en de laatste daarvan, Tribe, is een waardige opvolger voor Brand New Machine. Ik durf zelfs te zeggen, een verbetering daarop.

Ik moet toegeven dat ik een grote fan ben. Ze zijn de eerste drum and bass act die ik ooit heb zien optreden en mijn liefde voor deze muziek begon bij hun. Dat is de reden dat ik graag deze recensie wilde schrijven en daarbij heb ik mijn best gedaan om het album eerlijk te beoordelen. Daarom heb ik het eerst 20 keer geluisterd. Ik vergelijk het album niet met nieuwe albums van andere grote artiesten zoals Mozaik van Camo and Krooked of The Wrong Room van Black Sun Empire, maar met de andere Chase & Status albums.

 

C&S Albums

Even langs al hun albums lopen . Het eerste album, More Than Alot, is een goed album. Het is het kortste album van de vier [48:40] en had een aantal hitjes zoals Hurt You en Against All Odds. Daarnaast staan de klassiekers Smash TV, Pieces en Eastern Jam er ook op. Een indrukwekkend album. Toch vind ik dit het minste album van het duo.

Het derde album, Brand New Machine was een meer experimenteel album. Zo hebben ze een moombahton track gemaakt met Major Lazer, een old-school hiphop track, en ze werkten samen met grootheden zoals Nile Rodgers en Pusha T. Voor mijn gevoel hebben ze zich misschien iets te dun uitgesmeerd op dat album, waardoor de samenhang verloren ging. De sound die ze ontwikkelde op deze plaat is goed terug te horen op Tribe. Na Tribe te hebben geluisterd voelt Brand New Machine als een eerste poging en Tribe als het doel dat ze eigenlijk probeerden te halen.

Tribe is een langer album (14 minuten en 39 seconden langer). Het heeft drie tracks meer. In tegenstelling tot zijn voorganger zijn er geen tracks die je even kunnen ontgaan. Dit album is gefocust als een laser. Of een voorgeprogrammeerde precisieboor zoals in het promofilmpje hieronder.

Tribe is dus beter dan More Than Alot en Brand New Machine, maar hoe goed is het in vergelijking met het tweede C&S album? Voor velen is No More Idols, het album waar o.a. No Problem en Hypest Hype op staan, het beste. Het is het album waardoor ze ineens vergeleken werden met grootse acts als Pendulum en The Prodigy en waarin ze veel genres perfect wisten te balanceren in een wervelwind van muziek en energie.

De kwaliteit van de nummers op Tribe is, zoals we van ze gewend zijn, van het allerhoogste niveau. Qua sounds staan ze met een voet in de wereld van celebrities en chart hits en een voet in de grimey underground van Londen. Ze balanceren op twee bergtoppen met uitzicht op de experimentele hoeken van de muziekwereld, waar ze inspiratie uit putten.

Laten we beginnen bij de coverart

De coverart van het album is net zo gefocust als het album zelf. Geen drukte, maar een gebroken-witte achtergrond met een schild er op. Het lijkt meer op het symbool van een van de Nobele huizen van Game of Thrones, dan een design voor een muziekalbum. Dat zegt iets over hoe ambitieus het album is. Op de cover zien we in het midden drie vlaggen. Het zijn de Schotse, de Jamaicaanse en de Engelse vlaggen die bij elkaar worden gehouden met een riem met daarop de tekst We Stand Together. Daaronder zien we twee speakers en ‘Chase & Status’. Onder het schild staat in het klein Tribe en boven het schild in dikke letters Chase and Status.

De rest van het schild is gebaseerd op het Britse koninklijke schild. Op de zijkanten zien we rechts een zwarte wolf en links een leeuw met een kroon op zijn kop die je dreigend aan kijkt. De leeuw komt rechtstreeks van het Britse koninklijke schild. Op het koninklijke schild staat rechts een eenhoorn, want dat is het nationale symbool van Schotland. True story. Zwarte wolven zijn de meeste individualistische wolven die er zijn, dus ik gok dat dat een afspiegeling is van een van leden. Waar op het Britse schild een leeuw bovenop staat zien we op het album de buldog van Rage. Volg zijn Instagram @rebelclash voor meer foto’s van zijn doggo. De boodschap: Chase and Status zijn royalty in bass-music-kringen.

Lannisters, waar is jullie doggo?

Geschiedenis van het album

Na de release van Brand New Machine in 2014 hebben Chase and Status zich bezig gehouden met wat andere projecten. Ze hebben hits geproduceerd voor o.a. Rihanna en Rita Ora. Daarnaast hebben ze samen met MC Rage, Shy FX en David Rodigan een Soundsystem gevormd genaamd Rebel Sound waarmee ze de Red Bull Culture Clash wonnen in 2014. Verder brachten ze London Bars EP uit een grime EP met diverse grime MCs uit Londen.

In 2016 kwamen de eerste aankondigingen en singles. De eerste single, Control met Slaves, kwam uit in mei 2016 en is een mengelmoes van drum and bass met punkrock. Het heeft een rebels karakter. De video is een in-scene-gezette rel met een klein groepje agenten die de situatie onder controle (control) proberen te houden.

 

De volgende single was NRG met Novelist. Een energieke grime track met wat dubstep invloeden. Een reanimatiemiddel voor elk feest dat doodslaat als oud bier.

 

Vorige zomer stonden ze weer op veel festivals, ondanks dat het album er nog niet was. Zo stonden ze ook op Lowlands waar ik voor het eerst When It All Goes Wrong met Tom Grennan hoorde.

 

 

De video clip voor dit heerlijke nummer zou pas eind september uitkomen en tegenvallen. Het is een typische clip uit de tijd dat MTV nog relevant was. Toen clips een verhaal waren waarin er veel werd geacteerd met een zanger die de camera recht aan kijkt en zingt. Verder is het een heerlijke track met een lading drums die op je hoofd worden gedropt en de stem van Tom Grennen die door je oren heen zaagt.

 

Het album

Tribe is net zo divers als zijn voorganger, maar heeft een sterkere aanwezigheid van jungle en reggae invloeden dan voorgaande albums. Dubstep is veel minder aanwezig, maar je hoort nog wel elementen in bepaalde tracks. Tracks als Big Man Skank en Real No More zijn mooie voorbeelden van die Jamaicaanse invloed. Dit horen we trouwens ook op de tracks die Sub Focus tot nu toe heeft uitgebracht van zijn volgende album. Een teken dat jungle een comeback maakt. Heerlijk!

De sounds van sommige tracks van het album zijn gerecycled van Brand New Machine. De drums op sommige tracks klinken hetzelfde. Anderen zijn weer geïnspireerd door de hotste artiesten van dit jaar, zoals labelgenoot Dimension, maar dan nog net iets sicker. Voornamelijk horen we toch de C&S sound die we herkennen van eerder werk. Zo heeft NRG ft. Novelist iets weg van Heavy met Dizzee Rascal en doet When It All Goes Wrong met Tom Grennan denken aan End Credits ft. Plan B. Chase and Status tracks zijn net als KFC: you don’t mess with the colonel’s recipe.

Het album vloeit perfect en is dynamisch. Het verveelt geen seconde en sleurt je alle kanten op. Als de laatste bassline van Know Your Name uitfadet geloof je niet dat je meer dan 70 minuten lang naar een album hebt geluisterd. Alle elementen bewegen op het juiste moment naar de juiste plaats als een Zwitsers uurwerk. De volgorde van de tracks breekt het album niet op in ep’s met ieder een eigen genre, maar maakt er een vlechtwerk van sounds en bpm’ss van. Zo staan er drie grime tracks in, maar er zitten vijf tracks tussen elke grime track. Muzikale afwisseling gebeurt overigens niet alleen tussen tracks, maar ook in tracks. Zo gaat Reload met Craig David heen en terug van sexy garage naar industrial en dat gebeurt zo smooth dat producers zich achter hun oren mogen krabben en aantekeningen mogen maken.

Emotioneel raast Tribe over het hele spectrum en je kan merken dat de groep dingen heeft meegemaakt. Real No More gaat over problemen met bedrog en vertrouwen. Don’t Stop delft diep in de problemen die bij beroemd zijn horen. Een intens pijnlijk nummer over liefdesverdriet met John Newman pakt iedereen die weet hoe het is om verlaten te worden en wordt afgespiegeld aan een sfeervol rocknummer (met Blossoms) over terugkeren bij een grote liefde.

This is the moment
This is the moment
All the songs were sad, all the songs were sad
Until I came to love you

Een aantal dagen voor het album uitkwam werd er een nieuwe single met video op YouTube gezet genaamd Love Me More met Emeli Sandé. Een track die je vertelt dat je van jezelf moet houden. Iets wat ontelbaar veel mensen kunnen gebruiken, omdat teveel mensen nog steeds met zelfhaat en twijfels kampen.

Tegenover al deze liefdesnummers staan nummers uit de onderwereld van Londen. Grime is de afgelopen twee jaar geëxplodeerd en proeft nu mainstream succes. Het is niet de eerste keer dat Saul en Will er mee hebben gewerkt, maar op dit album doen ze het verfrissend. De tweede track Dubplate Original heeft een simpele instrumental en geeft Kano alle ruimte om helemaal zijn gang te gaan en bar na bar gooien. Hij gooit het nummer vol met heerlijke flows en geniale woordspelingen zoals deze over mietjes in elkaar slaan:
‘when I see the pussy, I’mma grab the pussy, but I ain’t got time for the trump shit’.

Later hebben ze een posey cut genaamd Know About We met meerdere grime artiesten die ze een platform geven zoals op hun London Bars EP. In alle eerlijkheid ken ik ze verder niet en verschillen ze qua niveau als MC erg. Een bekend fenomeen bij rappers die vrienden uitnodigen om op een track te spitten. Ik ben al vaker teleurgesteld door de mensen die T.I. uitnodigde op zijn nummers.

Natuurlijk kan MC Rage niet ontbreken, maar hij heeft een heel bescheiden rol op het album. Hij is op maar één track te horen: Nervous. Zelfs op dit nummer houdt hij zich in. Hij heeft een aantal catchy lines geschreven op een beat met een hoog The Prodigy gehalte die hij herhaalt terwijl hij de instrumenten veel tijd geeft om te adem. Het resultaat is een moshpit anthem:

‘We are the only thing that you need.
I can tell you’re nervous.
Hold it down and just breathe.’

Dit nummer gaat de Maassilo afbreken volgende maand.

Tribe of No More Idols?

Het eerste wat opvalt als je de twee albums vergelijkt is dat No More Idols veel meer dubstep en big room house tracks heeft. Qua style verschillen de albums flink, maar muzikaal zijn ze allebei de apex van bass muziek. Op dat front doet Tribe niet onder voor No More Idols.

Voor mij is Tribe zelfs beter, omdat het ambitieus en vooruitstrevend is. Ze staan weer op de voorhoede van de richting die drum and bass op gaat. Het album is erg lang, maar klikt perfect in elkaar als een 3D puzzel van Yoda. No More Idols heeft een paar tracks die ik niet erg vind om te skippen, Tribe heeft dat niet.

Qua bekendheid gaat het de goede kant op. De vier singles met een videoclip hebben op YouTube al meer dan acht miljoen views. Not bad. Not bad at all.

No More Idols is een klassieker. Heeft Tribe dezelfde culturele impact als No More Idols? Dat kunnen we nog niet weten. Het is pas een paar weken geleden uitgekomen en de meeste tracks hebben we nog niet gehoord op de dansvloer. Dat lijkt me een leuke vraag om later op terug te komen. Bijvoorbeeld na hun optreden als headliners van Korsakov op 27 oktober.

P.S. favoriete track?

Nervous ft. MC Rage. No brainer.  Ik zie jullie in de moshpit op 27 oktober!


Comments

Loading Facebook Comments ...

Reageer met je DrumandBass.nl account: