12 mei, 2016

Review: Calyx & Teebee – 1×1

gepost door: Marc

calyx-teebee-1x1
Larry Cons (Calyx) en Torgeir Byrknes (Teebee), samen Calyx & Teebee, hebben eigenlijk helemaal geen introductie nodig, maar vooruit: de twee heren zijn bij elkaar al bijna veertig(!) jaar actief in de internationale drum and bass scéne en hebben hun sporen al ruimschoots verdiend: Calyx was eerst actief bij labels als Moving Shadow en Metalheadz en Teebee runt al vele jaren z’n eigen imprint onder de naam Subtitles. Ze hebben dus al een behoorlijke erfenis op zak en het is daarom niet vreemd dat veel ogen in de scene op hen gericht zijn nu ze na vier jaar stilte eindelijk weer eens een album uitbrengen. Een album dat al ruim twee jaar geleden werd aangekondigd, overigens, wat de hype er niet minder op maakte. Kunnen ze die hooggespannen verwachtingen waarmaken?

Allereerst even een kleine voetnoot bij het bovenstaande verhaal: hoewel dit hun eerste langspeler is sinds 2012, hebben ze afgelopen jaar al de helft van het album uitgebracht op vier singles. Deze werden goed ontvangen binnen de scene en “Long Gone” werd zelfs genomineerd tot track van het jaar bij de d&b-awards (hoewel de prijs uiteindelijk naar “Dead Limit” van Noisia en The Upbeats ging). Het is dan ook een enorm vette track en misschien wel het hoogtepunt van het album, alhoewel er nog veel meer mooie momenten te beleven zijn. De plaat begint al ijzersterk met het drukkende “Nothing Left” en daarna blijft de gashendel vol open staan. Vrijwel iedere track heeft een eigen smoelwerk: “Big Tune Again” is een echte dansvloerkiller met swingstep-knipoog en “False Alarm” en “Ghostwriter” zijn lekker trippy, waarbij “Pathfinder” juist weer erg donker is en, helaas, ook een paar minuten te lang. Er zijn overigens maar twee langer dan 5 minuten, wat natuurlijk ook wel een beetje de trend is: dikke drops zijn tegenwoordig belangrijker dan een minutenlange opbouw. Het komt in ieder geval de flow van het album ten goede, want de nummers zijn meestal nét klaar op het punt dat je aan de Next-knop begint te denken.

Eén ding dat ervoor zorgt dat dit album boven het maaiveld wordt uitgetild? De vocals. In het domein van de neurofunk is het gebruik van vocalisten een soort Russisch roulette met 5 kogels (het gaat vaker fout dan goed), maar Calyx & Teebee slagen er perfect in om zang te combineren met een vlijmscherpe productie. De tracks met Doctor zijn prima te pruimen, die met Ayah Marar kan mij persoonlijk wat minder bekoren, maar de échte superster van dit album is Calyx zelf. Hoewel hij niet als zanger vermeld wordt, zingt hij op een stuk of vijf tracks en die zijn allemaal raak. Zijn warme, gloedvolle stem vormt een perfecte contrast met de steriele, koude beats op de achtergrond.

Het moge duidelijk zijn: de vier lange jaren wachten zijn het waard geweest. Ondanks dat het op sommige punten een beetje repetitief wordt slepen de ijzersterke vocalisten je erdoorheen. Ga deze gauw eens beluisteren!

Waardering

SlayerSlayerSlayerSlayer (van 5)


Comments

Loading Facebook Comments ...

Reageer met je DrumandBass.nl account: